De jaknikker

En ik ben ook begonnen. Anderhalve dag later dan de beide andere oude mannen. Vanochtend vroeg kreeg ik een seintje dat het in de morgen nog redelijk weer zou zijn, maar dat het ‘s middags los zou gaan. En dus zette ik alles op alles om zo snel mogelijk op pad te kunnen gaan. En dat lukte, ruim voor twaalven zat ik op mijn fiets. En de weersomstandigheden vielen niet tegen. De wind kwam weliswaar uit de verkeerde hoek, maar daar viel mee te leven want het was kurkdroog. Geen spatje regen te bekennen in Groningen. Totdat na een kilometer of tien de gemeentegrens, die aan eind van de Paterwoldseweg geloof ik ook de provinciegrens is, in zicht kwam. Het begon een beetje te miezeren. En toen te regenen. En vervolgens te plenzen. Heel Drenthe lang. Want het hield pas weer op met hozen toen het einde van die provincie in zicht kwam. Bij de Duitse grens dus. Daar werd het weer droog. En dat bleef het gedurende de rest van de reis naar de B[e-38]B in Emlichheim. Opnieuw ongeveer een kilometer of tien. Terugkijkend mogen we dus vaststellen dat het de eerste tien kilometer droog was en de laatste tien kilometer ook. Daartussen in heeft het zeventig kilometer lang geregend. In Drenthe, van linksboven tot rechtsonder, zelden is de provincie waar ik geboren ben zo groot geweest.

Gelukkig was ik niet alleen. M. fietst namelijk met mij mee, tot aan Praag. M. is, anders dan Luuk en Henk, geen oude man. Integendeel, M. is een jonge vrouw. En er zijn nog veel meer verschillen. Zo is M. heel aantrekkelijk, erg intelligent en uiterst zorgzaam. Wat dat laatste betreft, het was M. die mij na tien kilometer overhaalde om een regenjasje aan te doen. Zelf denk ik dat je zoiets zolang mogelijk moet uitstellen. Als je net doet of het niet regent gaat het misschien over. Maar ze hield vol en ik ging door de knieën. Gelukkig maar, want onder dat jasje bleef ik min of meer droog. Maar het was ook M. die bij Schoonebeek een echte jaknikker ontwaarde. Ze was stomverbaasd. Dat die dingen nog bestonden. En deze deed het nog ook. Alsof we een T-fordje op de snelweg tegen waren gekomen. “Ik dacht dat het iets uit oude aardrijkskundeboeken was” fluisterde ze. “Iets van lang geleden. Uit jouw tijd ofzo.” Ik zuchtte.

Nog maar een paar dagen, dan hebben we de andere oude mannen ingehaald.